مرثیه می خوانم این شبهای بی باران را ...
از هی به چله نشستن ...
و از سیاهی به در نشدن ...
از هی فرار سالیان دور بودنت ...
در تبسم بی شبیه ترین ماه این حوالی ...
شاید امشب بروم زیر پوست ماه ...
و بگویم خدا تمامِ شب را ...
تزریق کند به رفتارم ...
شاید ستاره ها را ...
آبستنِ کودکانی ...
تا با کودکان سیّاره ام بازی کنند ...

.........

همینک من و این آیه های بارانی ...
من و این دلواپسی های ناگهانی ...